வாதை தணியும் வழியில் நான் வாழ்வின் மருங்குகள் பல கடந்தேன்;மூச்சின் இடைவெளி தோறும்கூட மௌன வலி என்னைத் தொடர்ந்தது.
காலத்தின் கரங்கள் பிடித்துகனவின் விளிம்பில் நின்றபோது,காற்றாய் வந்த சோதனைகள் கண்ணீரின் மொழி பேசின.
இரவின் இருள் விரிந்த வேளையில்இதயம் தனிமை உணர்ந்தது;நிலவின் மந்த ஒளி கூடநினைவின் வலியைத் தணிக்கவில்லை.
துன்பம் என்னைத் தழுவியபோது துணிவு மட்டும் என்னைத் தாங்கியது;அலைகள் அடித்த கடல் போல்அமைதி உள்ளத்தில் போராடியது.
மண்ணின் மணம் போலவே மனதில் வலி நிறைந்திருந்தது;ஆனால் விதியின் வாக்கினைத் தாண்டிவீழாத மரம் போல நின்றேன்.
மரங்கள் காற்றில் குனிந்தாலும் வேர்கள் மண்ணை விட்டதில்லை;அதுபோல் என் உள்ளமும்உறுதியை விட்டுத் தளரவில்லை.
காலம் ஒரு மௌன குரு;காயங்கள் அதன் பாடங்கள்;வாதை அதன் எழுத்துக்களாகவாழ்க்கை நூலில் பொறிக்கப்பட்டது.
கண்ணீர் சொட்டிய தருணங்கள் கடந்த காலம் ஆகி மறைந்தாலும்,அவற்றின் சுவடுகள் மட்டும்ஆன்மாவின் ஆழத்தில் நிற்கின்றன
மேகம் கலைந்தபோது
மனத்தின் விடியல் பிறந்தது;
துன்பம் தந்த இருள் கடந்தபின்
துணிவின் சூரியன் உதித்தது.
இன்று என் பாதை நீள்கிறது
நம்பிக்கையின் ஒளியோடு;
வாதை தணியும் வழியில் நான்
வாழ்வின் அர்த்தம் அறிந்தேன்.
அழுகையின் ஆழம் கடந்தபின்
அமைதியின் கரை தென்பட்டது;
உடைந்த உள்ளம் கூட
உயிரின் ஒளியை மறைக்கவில்லை.
விழுந்த விதை மண்ணில் புதைந்தாலும்
வேராய் மீண்டும் எழுவது போல,
என் துயரங்கள் அனைத்தும்
என் வளர்ச்சியின் விதைகளாயின.
இப்போது என் நடை மெதுவாகினும்
என் மனம் உறுதியாய் நிற்கிறது;
வாதை தணியும் வழியில் நான்
வாழ்வின் வெற்றியை நோக்கி செல்கிறேன்
Epic கிறுக்கல் ✍️